فصل هفدهم در بيان آنكه نعمت ونعيم در آيات كريمه مفسّر است به ولايت أهل بيت عليهم السّلام ، وبيان آنكه ولايت ايشان أعظم نعم است ودر اين باب آيات بسيار است آيهء أول : أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَأَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ . جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَها وَبِئْسَ الْقَرارُ « 1 » يعنى : « آيا نديدى ونظر نكردى بسوى آنان كه تبديل كردند شكر نعمت خدا را به كفران وفرود آوردند قوم خود را به سراى هلاكت كه آن جهنم است ، مىسوزند به آن وبد قرارگاهى است جهنم » . بدان كه أكثر مفسران گفته‌اند كه : مراد ، كافران قريشند كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم نعمتي بود ، به عوض شكر اين نعمت ، كفران اختيار كردند وبا أو در مقام محاربه وعداوت درآمدند ؛ واين تفسير را از حضرت أمير عليه السّلام وابن عباس وابن جبير روايت كرده‌اند « 2 » . وبعضي گفته‌اند : أصل نعمت را بدل به كفر كردند ، زيرا كه چون كفران نعمت كردند نعمت از ايشان مسلوب شد وكفر با ايشان ماند « 3 » . وصاحب كشاف وساير مفسران از حضرت أمير عليه السّلام واز عمر روايت كرده‌اند كه : اين آية در شأن دو فاجرترين قريش نازل شد كه فرزندان اميّه‌اند وفرزندان مغيره ، امّا بنى اميّه

--> ( 1 ) . سورهء إبراهيم : 28 و 29 . ( 2 ) . تفسير تبيان 6 / 294 ؛ تفسير طبري 7 / 452 - 455 . ( 3 ) . تفسير تبيان 6 / 294 ؛ مجمع البيان 3 / 315 .